"The only thing you can be sure of when you hear a new release by the Dutch band Bag Lady is that it will sound completely different than what they did before. I guess these guys have a very short attention span and get bored once they have found out how to play a song in a certain style. That can also explain why most of their songs are so short. Though also that is different on this release. On this one the songs vary from 14 seconds to over 15 minutes. But since there's no space between the different songs they flow over into each other and actually this CD is one long track. A soundtrack that is. In 2003 Bag Lady performed as a five-piece band in the Hague. Dutch artist Matthijs Kiel showed his movies, some of them simultaneously. The four other guys improvised a live soundtrack to these movies. The result is released as their new CD: "Our Soundtrack To Nothing Now", the soundtrack without the visuals. And though this CD makes me curious about the movies, the music is interesting enough without them. As a matter of fact this is very strong and highly visual music. Listening to this, all kind of images are evoked; you don't need the movies at all. On this CD Bag Lady exposes her experimental face. From other releases that I heard I already knew that the musicians from Bag Lady know how to play. No doubts about the control they have over their instruments. Now they show that they are also well attuned to each other. Though improvised, these songs sound very natural. And the listener is coming and going between different moods. Some moments have a sacred, consecrated atmosphere while other moments are very restless, especially when they play some agitated drum rhythms. I'm not sure about all the instruments they use but we hear a very rich palette of sounds. Synthesizers, drums, guitar, vocals, samples, lots of effects and maybe more are used to produce awesome sounds. Everything very well recorded and all sounds flowing together nicely. I never expected myself to fall in love with a bag lady but when she sounds like this it's hard to resist. This is one of the best CD's I have heard in a long time. Excellent. Do yourself a favour and get this one."

(Rigodon / Marcel Herms)

"De kop vol bloemen en je komt thuis, en meer in het algemeen dan in het bijzonder groet je wie het dan ook zijn die daar op de bank hangen en meer in het algemeen dan in het bijzonder groeten wie het dan ook zijn terug, en je gaat naar boven, in de badkamer steek je je beide ogen uit en met bloedende bloedogen, op bed, luister je naar ...nothing now van Bag Lady. Eigenlijk hoort deze muziek bij beeld. Op 28 juni 2003 improviseerden de Bag Lady-leden deze muziek bij films van Matthijs Kiel terwijl die tegelijk en door elkaar vertoond werden in de Garage te Den Haag. Waarom was ik daar niet bij godverdomme? Waar was ik op 28 juni 2003? Niet in de Garage te Den Haag. Ik heb de films van Matthijs Kiel niet gezien en ik heb niet gezien hoe het eruitzag om ze tegelijk en door elkaar te zien en ik heb niet gezien en niet gehoord hoe het eruitzag en hoe het klonk om daar dan ook nog eens de angstaanjagende muziek van Bag Lady bij te horen. Live dan nog. Geïmproviseerd dan nog. Ik was er niet bij. Waar was ik? Waarschijnlijk thuis, in het kot, zoals dat gaat met mensenschuwe paranoïci gelijk mijzelf. Dus nu rest mij alleen nog maar de muziek en voor de films mijn voorstellingsvermogen. Nu resten alleen nog maar de films in mijn kop. Die kan ik bekijken met mijn innerlijk oog. Mijn Alziend Oog. Voor een beter zicht van het Alziend Oog heb ik mijn beide andere ogen maar uitgestoken. Wat die zien zou immers alleen maar afleiden.
Zie nu wat ik zie. Of nee, ga liever zien wat je zelf ziet. Beelden bij de muziek. Die dit keer wat abstracter is (en heel wat beter ook als je het mij vraagt) dan op voorganger Klaatu Barada Nikto. Op ...nothing now domineren niet de gitaren, maar veeleer elektronische klanken; piepjes, gekraak, klikjes, geraas, gezoem, tikjes, geblaas, bliepjes, doffe dreunen en gebrul. Soms ritmisch gerangschikt; dan ontstaat er zowaar iets als een beat. En het dansvolk danst. Andere keren rollen de klanken af en aan zoals de klankenzee. Dan is het stil. Het luistervolk luistert. En dan zijn er nog de films in je kop natuurlijk. Het kijkvolk kijkt.
Bag Lady lijkt er een sport van te maken om op elke cd anders te klinken. Lagen in het verleden bijvoorbeeld vergelijkingen met manische bands als Ruins, Naked City en Zu voor de hand; nu nemen de heren beduidend meer tijd om hun klanken uit te bouwen. Daardoor lijkt het resultaat eerder een cd als 34:13 in herinnering te roepen: het even enige als weergaloze wapenfeit van het Gira-project The Body Haters. Ook Gira liet zijn klanken aanzwellen tot een woeste geluidenbrij, om het weer af te laten nemen, om het weer aan te laten zwellen, om het weer af te laten nemen, om het weer aan te laten zwellen... Maar ...nothing now doet ook nog aan Coolhaven denken, aan Queen Elizabeth, aan Coil in hun Black Light District-dagen (zonder enige twijfel Coils beste dagen), aan Labradford, Ground Zero, Psi en zelfs aan die zot van een Birchville Cat Motel. Of vul anders maar uw eigen favoriete elektronische geluidencollectioneurs in op de stippellijn. Want op ...nothing now klinkt Bag Lady evenzeer naar alles als naar niets. En het minst van al klinken ze als Bag Lady.
Muziek als deze - noem het 'geluidstapijten', noem het 'soundscapes', noem het 'cool', noem het 'gaaf' - kan raak zijn, zo raak, maar ook mis zijn, zo mis. Bag Lady houdt het de volle 44 minuut 54 interessant. Met genoeg herhaling om hypnotisch en contemplatief te zijn en genoeg variatie om boeiend en verrassend te blijven. Daarmee revancheert Bag Lady gansch en geheel en dubbel en dwars op hun vorige cd die mij nu niet direct in jubelsferen wist te brengen. Maar laat ik voorbijgaans voorbijgaans zijn. Want dit keer is het mooi. Dit keer is het goed. Dit keer klopt het allemaal. Zelfs de songtitels zijn pareltjes. Wat te denken van ƒ= c/2 [(n/L)² + (m/W)² + (p/H)²] ½ Hz of van TL = 10 log 1/t dB of van wij zijn gedoemd elkaar teleur te stellen.
En dan die filmpjes in mijn hoofd, hè. Mijn ogen liggen inmiddels bloedrood en nutteloos in de wasbak in de badkamer. Ik zie iemand die op zijn rug in de lucht ligt en omhoog kijkt naar het groene gras. Ik zie een surrealistisch tafereel in een adembenemend gamma van zwart, wit en vele grijstinten. Ik zie een driedimensionaal testbeeld. Ik zie dwergen en bosnimfen in aanstootgevende poses. Ik zie een absurdistische horrorfilm. Ik zie bomen op hun knieën met niets te zeggen als zij spreken. Ik zie boven wolken vliegen vissen onder golven zwemmen vogels. Ik zie wat jij niet ziet. Ik zie..."

(De Recensent / Tim Donker )

"Den Haag 28 June 2004, in de Garage they are showing films of Matthijs Kiel. Baglady creates a musical frame by improvising on the images shown. And where was I? Probably at home listening to music created by other people. I had never heard of Baglady, Matthijs Kiel isn't familiar to me and frankly I had totally no reason for a travel to Den Haag. But for everybody who missed this improvised performance Baglady has put it on their ninth album "Our soundtrack to nothing now (live soundscapes #1)"
And what soundscapes mean is something Baglady is well aware of, they know there way in the use of electronics, beat and guitar sounds. Over the improvising skills of the band I only have to make a very short comment. The first two songs are a bit chaotic in their build, like they aren't really soundscapes. They sound more like something everybody with to much free time and some equipment can make. But as the album progressives the band clearly gets warmed up. More and more the sounds get entangled into real songs and soundscapes. Baglady shows they really know what they are doing and have their way with instruments. My interest for the band evoked. Back to "Our soundtrack to nothing now (live soundscapes #1)", that is what we came here for.
As I listened the album I tried to imagine how the film accompanying the music would look like, but I can't get beyond the images of industrial shapes, pictures of colorful fish and people walking through a desert-like landscape. This would be the images I see before me as I think of the performance, but as I just listen to the music of Baglady completely different images emerge into my mind. Hellish psychedelic forms, nature conquering the human world with nothing more than sticks and stones and strange demons with toy-trains. The inner world is much richer in it's compositions than everything a filmmaker can create. Maybe it's just as well I haven't been a participant at the performance in Den Haag. Now I can make my own mental pictures, but I wouldn't want to miss the next performance of Baglady."

(Gothtronic / Godpipo)

"Deze geïmproviseerde soundtrack ondersteunde de (simultaan afgespeelde) films van Matthijs Kiel tijdens een kunstenfestival in de Haagse 'Garage'. Als afwezige met ongelijk kunnen we dus maar de helft van het spektakel veroordelen. De vijf Hollandse Bag Ladies zijn niet voor één muzikaal gat te vangen en schipperen beheerst tussen een elektronische variant van freejazz, dansmuziek en noise. Via een woeste opeenstapeling van gemanipuleerde computers, synthesizers, gitaren en stemsamplers smeren dikke klanktapijten onze oren dicht, om ze vervolgens weer open te prikken met nerveuze beats. Wanneer het elektronische gehuppel te dicht in de buurt van gabber komt, is Bag Lady ons even kwijt, maar hun cd met volgnummer 9 bevat genoeg sterke momenten om van een euch geslaagd experiment te mogen spreken."

(Gonzo Circus / pv)

"The Bag Lady Never Rings Twice. Dat is het adagium van het gezelschap rond Tiemen Seinstra, waarvan de referenties uiteenlopen van drill & bass tot grindcore en van electroclash tot pure noise. Platen zijn nooit hetzelfde. Deze negende uitgave betreft een live-opname. Improvisaties ter ondersteuning van de (video)projectie van Matthijs Kiel, Nothing Now. Maar ondanks dat het weer geheel anders is, is er nu toch iets eh… anders. Bag Lady is toegankelijker geworden, de gekte blijft binnen de perken. Deze soundtrack bestaat uit een homogene laag aan meanderende electronische klanken, dikwijls vaart gegeven door beats - die van de harde gabbervarianten kunnen zijn, maar ook knisperende techno. Er zijn nu vergelijkingen te maken met Scanner ten tijde van Sulphur en de latere Coil. Ik heb de voorstelling niet gezien, maar aan de muziek alleen ontbreekt een bepaalde spanning. Voorgaande platen scheurden tijdens de eerste kennismaking het eelt van je trommelvliezen, joegen je hartslag omhoog en gaven je nog een schop toe. Maar eenmaal van de schrik bekomen bleek de muziek wel degelijk toerekeningsvatbaar, waardoor het meer aantrok dan afstootte. Dat Bag Lady nu eens niet hard om zich heenslaat, is een ding. Maar dat het niet beklijven wil iets heel anders."

(Oor / Roger Teeling)