"Wie houdt van liedjes met structuur, duidelijke koppen en staarten kan gelijk door naar een andere recensie, want zulks kom je niet tegen bij Bag Lady. Sterker nog, een sterke maag is beslist een vereiste voordat je je overlevert aan de geluidsterreur van dit gezelschap. Het ene moment wordt je om de oren geslagen door een enorme geluidsmuur waarin de elektronische drums ratelen en vocalist Tiemen Seinstra zijn longen uit zijn lijf buldert, het volgende moment raak je verzeild in een bijna lieflijke dancetrack, met de nadruk op bijna, want bij Bag Lady gaat niets recht vooruit en kun je elk ogenblik verwachten dat je aan de hartbewaking mag vanwege de nietsontziende brute erupties. Het gebruik van de samples en ratelende ritmes op deze langspeler doet wat denken aan Zea, maar vergeleken bij dit project van de twee kernmuzikanten van Bag Lady geholpen door een aantal gasten verbleekt het tweetal van Zea tot de braafste jongetjes van de klas. Met het noemen van Zea zijn we gelijk klaar met vergelijken, want het is verder een volstrekt ondoenlijke zaak om referenties te verstrekken. Van alles komt er voorbij, je kunt het zo gek niet bedenken of het duikt wel ergens op gedurende deze muzikale trip van ruim 32 minuten. Toch is '8: klaatu barada nikto' voor diegenen die wel wat gewend zijn een goed beluisterbaar album, want ondanks alle gekte en vreemde geluiden is het geen kwestie van art for art's sake, maar zit er wel degelijk een weloverwogen lijn in de composities. Het is even doorbijten en even wennen, maar dan blijkt '8: klaatu barada nikto' een zeer boeiend album waar je zo 1,2,3 niet op uitgeluisterd bent."

(MusicFrom / Roel)

"F**K OFF BACK HOME IN STEREO (FMCD track 14)
Personnel
Tiemen Seinstra, Poul Sven de Haan
Gear Used
PC, Cubase SX, Fruity Loops, Yamaha MU80, Akai DD1500, Yamaha 02R, TC Electronics Finalizer Plus, Lexicon MPX1, various guitars and amps.
Contact
Email: info@baglady.nl or pdehaan@dds.nl
Why we chose this track
Probably the main reason that we initially picked this demo was the fact that it was bit like getting locked in a room taking acid with Frank Zappa, Megadeth, early Genesis and Aphex Twin. Suppressing, challenging and vaguely deranged are all words that spring to mind. F**k Off Back Home In Stereo is an aural assault, with sections of randomly pitched sounds and a rhythm that is interspersed with full metal chorus lines. The whole thing attacks you as great slabs of sound heavily compressed into a couple of seconds.
What we suggest
It's quite hard to know where to start with this demo as it's obviously tightly worked out in terms of arrangement and the mix really does seem to suit the style. There are obvious but probably not very usefull comments to make about the nature of the track: namely that it is quite hard to get into due to it's quirkiness. But then we're certain that this is part of the intention and to some degree this music is so particulair that it does seem to achieve what it set out to do.
The demo in full
The other tracks on the demo show the full depth and breadth of Bag Lady's sound. It seems that no stylistic stone is left unturned with some tracks being a continuous change in tempos, keys and styles. It's quite interesting that the later tracks have much more electronic content to them, with a couple of tracks opening with drum machines. Overall, they manage to cover a massive spectrum of sound breaking almost every genre boundary with attention to acquisition that would make a kleptomaniac proud.
Industry ear
Though I really like this manic music I don't know why! Like listening to The Residents or Beefheart or Ornette Coleman it's hard to pin down a response that doesn't come across as pompous. In its favour it's unpredictable, challenging and different, but against it's more head than soul making it smart arse music for many. There's no doubting the quality of the recording or the musicianship, but it's not going to challenge The Scissor Sisters for mass appeal."

(FutureMusic)

"Als het openingsnummer een gevoel oproept dat je bent terecht gekomen in een kannabalistisch ritueel in de 24e eeuw, kun je nog denken aan een uit de hand gelopen intro. Maar dit is een tijdmachine zonder kapitein die ergens koers houdt tussen manie en destructie en af en toe opduikt in dromenland. Een wirwar van old school metal, lo-fi, elektronica, hypercore en brave pop is het gevolg. Structuur, couplet en refrein zijn taboe. Ik zou hier graag willen schrijven dat de plaat groeit naarmate je 'm vaker luistert, maar dat doet die gewoon niet. Integendeel, soms doet de muziek denken aan een ongrijpbare vorm van dadaïstische kunst. Een intrigerend werkstuk.
- Moeilijk te doorgronden.
+ Maar daarom de moeite waard."

(LiveXS / MvW)

"Bag Lady laat de dubbele basdrum ratelen en de gitaren gieren terwijl er gelijkertijd op z'n jaren tachtig gepopt wordt. Dat laatste op een foute manier, waardoor het goed is. Meest eenvoudig beluisterbare werk tot nu, zonder daarmee teleur te stellen."

(Subjectivisten / Roger Teeling)

"De hoes van deze cd van Bag Lady nodigt al niet uit tot standaard gedachten, laat staan dat de muziek dat doet. Vele breaks, vele muziekstromingen door elkaar en toch is alles wel coherent te noemen. Maar toegankelijk? Nee, tenzij je de deur van de kluis van Fort Knox toegankelijk vindt. Wat krijg je op je bord? Electro / techno uit de 80er jaren, chaotische Dillinger Escape Plan metal van nu, zelfs Fantômas komt zo eens voorbij gefietst en Alvin en de Chipmunks zingen ook een deuntje mee, afgewisseld door grind stukken. Klinkt allemaal logisch? Dacht het niet, maar ja, zo is Bag Lady. Laat dit eens op je inwerken, maar luister dan ook echt, want als achtergrond is dit de meest irritante herrie die ik ooit gehoord heb. Ik weet ook niet wat voor punt dit verdient, dus laat ik het liever weg."

(Headache Magazine / Wim)

"Algemene indruk: intrigerend. Originaliteit: zeer origineel en eigenzinnig. Composities: kort en krachtig. Instrumentale beheersing: zeer goed. Melodielijn: ritmische vernuft. Samenspel: goed timing! (studio project?). Zang: OK. Potentie: we zijn benieuwd naar de live-presentatie van dit geweld. Presentatie bio/demo/foto: zeer goed. Jury notities: willen we meer van horen en zien."

(Grote Prijs van Nederland / juryrapport)

"Intergalactische… tja.
Klaatu, Barada en Nikto zijn ongure types uit Star Wars. Inderdaad leent Bag Lady zich uitstekend voor optredens in Jaba de Hutts paleis vol intergalactisch tuig of de havencafés van Mos Eisley. Hun muziek is niet van deze wereld. Merzbow, Autechre, Napalm Death, Khanate & Dillinger Escape Plan ineen, zoiets. Maar daar hoef je in een bar niet mee aan te komen. Daar willen ze pop. Vage electroclash en hitjes, afkomstig uit alle hoeken van het universum. En dus glijden de bassen hier zoals ze dat eerder bij Japan deden (van welk stelsel is David Sylvian?), zijn de keyboards toegankelijk en gotisch tegelijk en is de zang pathetisch romantisch. En dat dus na eerdere cd's vol grindcore, glitch, trashmetal en trommelvliessplijtende noise. Pastiche? Ik weet het niet. Behalve dat het bij Bag Lady nooit hetzelfde is noch normaal. En dat het merendeel van deze popliedjes van een pluimage is, dat ik niet weet te benoemen. En dat het er niet toe doet van welke planeet je afkomstig bent om dit een vreemd, vreemd plaatje te vinden."

(Oor / Roger Teeling)

"Voor de duidelijkheid: de muziek van Bag Lady is voor het merendeel niet erg geschikt voor radio (Desire, the Rose misschien). Ook je schoonouders zullen niet vrolijk worden als je dit opzet in hun nabijheid. Bag Lady is even productief als onnavolgbaar. De veertien nummers springen in 32 minuten van de hak op de tak. Zoek je het ene moment nog naar je oordoppen, kort daarna zit je in eighties top-40-werk. Geniaal om die ietwat onverkoopbare muziek zo goed te verpakken: de rijke ideeënstroom van de band is goed uitgewerkt, net als de hoes en de website van de band. Daarop zien we dat de band zelfs aan twee nieuwe platen werkt, de laatste met een gastoptreden van Ramonaaa's goede vriend Wim den Herder (Paroxysm). We zijn benieuwd."

(Ramonaaa)

"De grilligste plaat van het jaar is gemaakt door Bag Lady. Metal, electro, klassiek, ambient, drum 'n bass, punk, industrial en Atari Teenage Riot-beats komen allemaal voorbij en meestal diverse stijlen per nummer (eryKahBadu, All My Friends Are Assholes, 71% Death Is Not The Answer). Een voordeel van al deze variatie is dat elk van de veertien (overwegend korte) nummers in principe weer een verrassing is. Een nadeel is dat de aard van het materiaal wel heel wisselend is, en dat er maar weinig mensen zullen zijn die alles op deze cd goed vinden. De gemiddelde luisteraar zal dus blij zijn met de afstandsbediening. Openingsnummer Fuck Off Back Home In Stereo verdient het echter om in elke huiskamer een klassieker te worden."

(Fret / Daan de Mooy)

"Extremely experimental, yet heavy music is what you find on each Bag Lady release. And this one is not the exception. Their music has heavy guitars and at the same time they experiment with every sound that they blast on each composition. The keyboards here are not used in the way you are accustomed to (that is to orchestrate or embellish), instead they are used to create manic passages of dissonance and odd sounding harmonies. The vocals are of several types, but mainly of the screaming one, such as in "Succeeding is not enough; others must fail", a track with fast drumming and an atmospheric part in the middle, or they are of the more melodic yet climatic one as the one used in "Fuck off back home in stereo". No track is even similar to the other and each of them is carefully developed to be extremely dissonant and experimental but yet retaining all control over the music. There are electronic elements in tracks like "Desire, the rose" and they add other element that you have to follow to see how well each arrangement is developed. Bag lady is experimentation taken to its limits."

(MusicExtreme / Federico Marongiu)

"& ook:
dwars doorheen de immer neerpissende regen kwamen ze aangestapt: Tas en Dame. Tas had een tas vol rare geluiden bij zich, en Dame zou die wel eventjes dooreen smijten gaan. En zo deden Tas en Dame en ze formeerden Bag Lady en maakten alleen al met het Organic Soundscapes-tweeluik twee van de interessantste, waanzinnigste, wildste en memorabelste cd's uit de neerlandse muziekhistorie. Het was voornamelijk geluid wat de klok sloeg op die cd's, geluid was overal, abstract geluid, herkenbaar geluid, vooral teringhard geluid en wie na beluistering van de Organic Soundscapes niet met een ernstige zenuwinzinking naar het dolhuis was afgevoerd, moest toegeven dat hij de adembenemendste minuten van zijn leven had beleefd//
& ook:
de tijden veranderen, los tiempos estan cambiando; José Maria Sanz wist het al. De tijden veranderen en wat meer was, ze zijn vol geworden. Ze zijn vol geworden, niet waar, vol geluid, en Tas en Dame (a.k.a Tiemen Seinstra en Poul Sven de Haan) hebben abstracte geluiden gelaten voor wat ze zijn. Vorig jaar nog, revancheerden ze met Bharata en daar was het meer muzikale teringherrie wat de klok sloeg. Je weet wel: muzikale teringherrie van het slag toen je als puisterige puber de grindcore ontdekt had en alle dagen op je kamertje zat met de stereo op tien, en je moeder die kwam vragen of het alsjeblieft een beetje zachter mocht, en je zag dat ze op de rand van de waanzin verkeerde dus je gunde het haar: het mocht een beetje zachter. Maar Bharata spiekte niet alleen maar bij de grindcore. Evengoed bij freejazz en bij nog zo'n duizend andere muziekstijlen en dus lagen vergelijkingen met Naked City en Ruins op de loer en zeg nou zelf: je kunt als band heel wat slechtere vergelijkingen treffen//
& ook:
de tijden blijven veranderen en dit keer heet het klaatu barada nikto wat ik in mijn speler stop. Als bij opener fuck off back home in stereo niet alleen namen als Rammstein en Oomph! door mijn hoofd schieten, maar ook een associatie met Laibach niet ver weg is denk ik eerst nog dat er niet zo heel veel veranderd is sinds Bharata. Ook die cd deed me geregeld aan Laibach denken. En dan klinkt nummer twee (succeeding is not enough; others must fail) als opgefokte, woedende hardcore a la Barcode en dan denk ik: we zijn weer thuis. Maar dan gaat het al snel mis. Het derde nummer breekt aan. En wat is dit? Ja, wat is dit? Een poging om Adult of Miss Kittin van de troon te stoten? Dit klinkt als electronica en om het nog erger te maken: dit klinkt als Duitse electronica//
& ook:
tas en Dame vrijen met (Duitse) electronica? Geen triootje dat ik eerder reeds voor mogelijk hield. En verder, verder nog waaieren de associaties uit op hun nieuweling. why don't you love me anymore, bijvoorbeeld, doet een beetje denken aan de experimenten die Laurie Anderson op United States Live I - IV ondernam. En nu vertegenwoordigt United States Live wel de allerbeste periode van Laurie Anderson, maar toch. Een Bag Lady nummer dat associaties oproept met de fameuze New Yorkse avantgardiste? Ook dat hield ik niet reeds eerder voor mogelijk//
& ook:
is er nog genoeg kaos, en brulzang, en woeste guitaren, en nog altijd liggen de buren er wakker van. Nog altijd is Bag Lady een interessante band, nog altijd is het onnavolgbaar, nog altijd schiet het van links naar rechts en weer terug, nog altijd peins ik Napalm Death, peins ik God, peins ik Godflesh, nog altijd is er woede en algehele gekte. Maar er is ook rust nu, meer rust dan gebruikelijk, misschien wel een beetje teveel rust nu//
& ook:
klinkt het zo eightees af en toe, zo Test Department zo Love & Rockets zo Bauhaus zo Red Lorry Yellow Lorry, als al die platen die je een paar zomers geleden, toen je wegens geldgebrek niet op vakantie kon, op zolder zette, en daarmee waaiert Bag Lady misschien verder uit dan ooit tevoren, worden horizonten verbreedt en nieuwe deuren geopend, maar in sommige gevallen hou ik niet zo van uitwaaieringen, laat ik de horizonten liever smal en de deuren liever dicht. Welgeweest zijnde moet ik bekennen dat ik een goeje twaalf jaar geleden nog van een cd als klaatu barada nikto uit mijn godvergeten dak gegaan zou zijn. Maar het is nu niet twaalf jaar geleden, nu is het nu. En nu klinkt klaatu barada nikto me net een beetje teveel als al die cd's die ik net naar de zolder verbannen heb. Of zei ik dat al?//
& ook:
klaatu barada nikto klinkt als de omgevallen platenkast van je vage buurmeisje, je weet wel, die met dat paarse haar en haar altijd zwarte kleding. Lief lief meisje, dat buurmeisje, je komt graag bij haar, dan zitten jullie op de vloer en roken en drinken jullie, en er klinkt muziek. En lief lief meisje dat buurmeisje hoor, maar het is precies of de muziek die ze draait altijd net een beetje verkeerd is, of het altijd net niet is, of liever: of het ooit was, maar inmiddels al niet heel erg meer is//
& ook:
het is nog altijd geen muziek voor aan het zondagochtendontbijt met je vrouw, de muziek van Bag Lady (tenzij je misschien ontbijten gaat met je lieve en vage buurmeisje; je weet wel, die met dat paarse haar en haar altijd zwarte kleding). Maar klaatu barada nikto klinkt lang niet zo compromisloos als de andere Bag Lady-cd's uit mijn verzameling. Dat heeft een voor- en een nadeel. Het voordeel is dat klaatu barada nikto wat makkelijker wegluistert dan de andere Bag Lady-cd's. Het nadeel is echter dat klaatu barada nikto wat makkelijker wegluistert dan de andere Bag Lady-cd's."

(De Recensent / Tim Donker)

"Hinter Bag Lady verstecken sich ein paar Niederländer, die es sich offenbar zur Aufgabe gemacht haben, das Monster in unserer Gesellschaft aufzudecken, was immer das auch heißen mag. Der Titel "8: Klaatu Barada Nikto" klingt für mich eher nach einem Ausspruch aus "Armee der Finsternis" und ähnlich wirr wie der genannte Film gestaltet sich auch die CD.
Schon beim ersten Song klingelten meine Alarmglocken. Oder was das der Song? "Fuck Off Back Home In Stereo" ist nicht nur ein komischer Titel, auch die Tonangabe wirkt mehr wie ein missratener Jambaklingelton. Ich sehe es schon kommen: es ist mein gesamtes Maß an Toleranz von Nöten, um mir die Scheibe in ienem Stück durchzuhören.
Und so war es auch, bei "8: Klaatu Barada Nikto" handelt es sich um eine halbe Stunde voller Kopfschmerzen bringender Grindcore, Alternative, Dance, Pop, Death, Industrial und was weiß ich was für eine Ausschüttung. Bag Lady hatte offensichtlich nur ein Ziel: Mit dieser CD den unschuldigen Hörer zu verwirren, um danach wie kleine Mädchen zu kichern. Kaum ein Track folgt einem erkennbaren Schema, teilweise bestehen sie auch nur aus nervigem Geklingel und Chipmunk mäßigem Gepiepse. Dabei geht es auch anders, das mich etwas an Queen erinnernde, "71% Death Is Not The Answer" kann man sich auch ohne negative Überraschung anhören, aber ansonsten versuchte man zwanghaft so viele Stile wie möglich miteinander zu mischen. Was herausgekommen ist scheint aber eher ein undurchsichtiger Mischmasch zu sein, der kaum auf viele offene Ohren stoßen wird.
Das Album wird nur Menschen gefallen, die auf -in jeder Hinsicht- extreme Musik stehen, oder einfach einen seltsamen Sinn für Humor besitzen. Doch leider kann ich mit solcher Musik wenig anfangen, trotzdem wird sich die Scheibe sicher noch ein paar male in der Anlage drehen, denn wenigstens hat die CD einen humoristischen Faktor."

(Earshot / Lenny)

"En ja, alweer de achtste cd van dit kunstzinnig Nederlandse gezelschap. Maar net zoals bij de vorige bespreking van nummer zes (zeven heb ik niet ontvangen) blijft het maar zeer de vraag of ons publiek dit kan waarderen, zeker nu we te maken hebben met een cd die eigenlijk wel erg bol staat van de computerdeuntjes, rare stemmetjes en dergelijke. Veertien hele nummers met een gevarieerdheid als het Nederlandse weer. Goede heldere productie, ontzettend origineel maar te vooruitstrevend voor ons metaal hoofdjes. Daar waar ik soms Mr.Bungle al te erg vond, gaan deze gasten nog veel en veel verder. Ik trek het niet eens om hem in één keer af te luisteren, kan je nagaan!
Score: 69/100"

(Lords of Metal / Erik)

"Klaatu barada nikto the 8th full lenght album from Bag Lady. A Dutch 8 head combo that is terrorising your ears with banging stylechanges and a massive wall of sound for more than half an hour.
Titlewise you get a WTF feeling when reading things like "fuck off back home in stereo", "the last stab in the back hurts the most" or "suckaap". The visuals are very good, nice coverartwork and the bands website looks very professional.
The concept, that is completely gone, behind most of the songs is delivered by P.S. De Haan and T.Seinstra who also performs the vocal parts. His singing however is of such a quality that when taking part of idols will provide exuberant comments from the jury and dito images during the preselections. Shouting sessions and sing tryouts where covered up with effects in "my garage is big enough for the both of us" en "why don't you love me anymore", transforming these 2 songs in electro minded Alwin & the Chipmunks productions. Together with "desire, the rose", "suckaap" a "the Haka" alike battle song and "71% death is not the answer" with its nicely programmed electroclashy bassline, the only tracks that suffer from having some sort of structure. The rest are fierce combinations of thrashy guitarriffs, dubble bassdrums bangings, preset sounding synths and cheesy programmed drumrythms.
"EryKahBadu" deserves a reference with honour for the industrial drum&bass part and "three minute song" for the lack of guitar and vocals.
The album itself, can be compared with 14 pieces out of different jamsessions which you have to cope with, and from time to time you'll find someting interesting."

(Gothtronic / Davitch)

"This is utter nonsense. I'll repeat that for the hard of hearing: this is utter nonsense. Bag Lady make Napalm Death sound palatable. I am obviously too thick and stuck in a Metal rut to understand the insane meanderings of Bag Lady. Traversing Death Metal to Electro Pop and all avenues in between is not easy listening and whilst there are vocals and actual words this time around the songs are too short and down right crazy to form any opinions above the ridiculous.
I can't see any point to this record. The last time I reviewed this lot I gave them the benefit of the doubt but this time the piss is well and truly being extracted.
Please, please, please no more."

(Metal-Observer / Chris)

"Soms krijg je van die cd's in je nek gedraaid waarvan je weet: "als ik hierover een goede recensie schrijf, dan scoor ik big time bij ruimdenkend artsy-fartsy Vlaanderen." Leuk om daar lekker mijn voeten aan te vegen en te zeggen wat iedereen denkt: dit is crap. Een onsamenhangend geheel van geluiden, met op een bepaald moment zelfs zwaar versnelde of door helium aangetaste zang. In andere recensies krijg je mooie woorden als "eigenzinnig", "panisch, krankzinnig en epileptisch" of mijn favoriet: "een ongrijpbare vorm van dadaïstische kunst". Wel, goed dan: dada."

(MindView / Quevin Marcsson)

"Productieve baasjes, die Tiemen Seinstra, Poul Sven de Haan en aanhang. Al acht releases…" "…als Bag Lady en daar komt dan voor Seinstra…" "…Meringue nog bij. De twee volgende Bag Ladies zijn trouwens al in voorbereiding.
Op Klaatu Barada Nikto is het weer freaken in de Melt Banana/Fantômas-school als vanouds. Alhoewel er zowaar nu af en toe iets opduikt dat op een liedje lijkt ('..."[Suckaap]"...'). Jammer genoeg kan Seinstra nog steeds geen noot recht vooruit zingen, wat regelmatig afbreuk doet aan de rustigere passages.
Bag Lady werkt deze keer meer dan anders met elektronica, wat een aantal rare (okay, niks onverwachts daar) primitieve parodieën op synthesizerpop en electroclash oplevert als 'Desire, the Rose' en 'Why Don't You Love Me Anymore?'. Toegankelijker heeft Bag Lady nooit geklonken, maar persoonlijk hoor ik ze liever manisch freaken als in 'Succeeding is Not Enough; Others Must Fail' en 'All My Friends Are Assholes'.
Geheel tegen de verwachtingen in wist Bag Lady het trouwens te schoppen tot de regiofinale van de Grote Prijs van Nederland. Maar omdat de kosmische polderbalans niet te veel verstoord mag worden wonnen daar de gladde Daft-Punk-navolgers MeloManics."

(KindaMuzik / Martijn ter Haar)